Nu de dagen korter zijn en het weer normaal is dat er een jas bestaat, kijken we terug op een erg bijzondere zomer. Heb je ook zo genoten van de prachtige omgeving waarin we hier gedurende de warme periode vertoefden?

Hoe vaak zag je de zon opkomen aan de Oostdijk, wanneer je ‘s morgens de gordijnen opendeed? Die koperen ploert kwam genadeloos boven de dijk; klaar voor een volgende warme dag. In de ochtend met de hond alvast eens langs de dijk. De container- boot die door de spiegel van de Westerschelde sneed. Zag je de illegale zeekraalsnijder in het schor die hem smeerde, voordat ieder- een de dijk over kwam voor alweer een stranddag aan de Prinsenbout. Daar waar het gras niet alleen bruin was, maar ook geplet door de vele bezoekers aan dit mooie stukje van de Schelde. Gewoon uit je hoofd weten hoe laat het Putjesstrand weer onder water stroomt en hoe laat je er moet zijn om te genieten van dat strandje. Vooral buiten leven in de tuin, die we als bewoners van de Snis allemaal als rijkdom hebben. Zomaar een zondag in juli: Paardrijden op de plaat; Bommetjes maken in de putten; De parkeerplaats op de zeedijk vol met campers; Wandelen van pier naar pier; SUP-les krijgen tussen het maanlandschap van zandplaten. Vind je dit bij elkaar ergens in een reisgids? En ook al is het voor jou een zomerse werkdag, ’s morgens of ’s avonds kun je terecht op een strandje in de buurt. Voor zeker nog een uur of vier op je handdoek zonder file of parkeergeld. Half juli maaiden de combines de polders kaal; het stro bleef gerust weken liggen. De putten in de Molenpolder, waar in de winter op geschaatst wordt, stonden droog. Op een willekeurige zomerdag trokken honderden fietsers aan de binnenkant van de dijk heen en weer. Het doortrekken van het fietspad aan het Hellegat was echt een schot in de roos! Veel, voornamelijk oudere inwoners van de kanaalzone, genoten met volle teugen van ‘ons stukje Schelde‘. Die enkele vogel die even schrok, landde honderd meter verder weer in de weidse slikken. Hoe sterk de natuur is en zich ook kan herstellen blijkt wel uit een ander fenomeen uit deze warme zomer: Vissterfte in de sloot tussen de Snis en Zeedorp. Kerpels van meer dan een halve meter legden het loodje. Wie had ooit gedacht, dat hier zulke vissen zouden leven! We hebben er dus een visstek bij! Hoe vaak zag je ‘s avonds de zon weer ondergaan aan ’t kerkske van Hoedekenskerke? Na weer zo’n prachtige avond vertoeven aan de dijk waar de bankjes uitpuilden en je liefst zo lang mogelijk bleef zitten. Waar de boten in gouden zonlicht hun wereldreis vervolgen en een zeehond rustte op het zand. Wat hebben we maanden lang geleefd alsof we op vakantie waren aan een Costa. Heb je ook zo genoten..?

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s